زیرا یکی از دریچه ها بسته است

   بوي عيــــــــــــــــــــــــد      بوی عید  

  روز عيد است گل روي ترا مي بوســم

           زلف خوشبو خـم ابرو ي ترا مي بوســم

 روز عيد است بيا بوسه بده بوسه ستان

        روي من بوس كه من روي ترا مي بوسم

 پيش چشم همه هر موي ترا مي بوسـم

                روز عيد است زنم پاي بر آيين جهــان   

روز عيد است و تو مدهوش در اغوش مني

                     من سر و سينه و بازوي ترا مي بوسـم

 روز عيد آمد و بوي خوش نوروز و بهار

                  من بهار تن خوشــبوي ترا مي بوســم

 گر سخن سر كني  از بوسه ندادن با من

              لعل شيرين سخنگوي تــرا مي بوســم

 چشم جادوت چه با حالت دشوار است  امروز 

          چشم با حالت جادوي ترا مي بوســم

 سال نو بر تو مبارك بود اي عطر بهار

      من ترا  موي ترا  بوي ترا  مي بوســم

نمي خواستم بنويسم هنوز در ناباوري گم شده ام هنوز اين

عشق و معنويت انسان اين موجود برتر خالق انچنان لگدي

بر احساس و عواطفم زده كه هرگز كمر راست نخواهم كرد

 هنوز ناباورم اگر تو هم بداني باور نخواهي كرد از اشرف

مخلوقات از انسان سخنورو فريبنده  اين كه منادي عشق و ايثار

 است و در مقابل قبله حاجات شكر نعمات ميگويد .

 هنوز در باورم نيست تو بگو اي هم نوع  اي انسان اي شرافت

 توبگو كه ميبيني تعرض به حيواني دست اموز را چگونه برداشت

ميكنيد اين خوي حيوان تر از درندگان  جنگل را تو چگونه به يك گربه

رحم نكردي ؟ 

چگونه خدا به تو رحم خواهد كرد چگونه؟ اي خدا

وقتي حيوان زيبا را غرق در محنت ديدم و با چشمان گريان و

 التماس هاي گوش خراش برای کمک   باورم نشد غير از اين كه

ماشين بهش زده يا بچه ادم هاي  نادان با چوب زده اند .

اما وقتي دكتر را بالاي سر حيوان اوردم كه از درد فرياد ميزد دكتر

 گفت حيوان مورد ازار و اذيت ادمي زاد قرار گرفته .

اي امان فرياد از تو اي انسان نابخرد كه از همان حيوان پست تري .

اي خداي مهربان به فريادم برس فقط به تو پناه ميبرم فقط

تویی كه بخشاينده مهرباني و ناجي توي كه الام دردم را دوايي فقط تو

توانايي تا  روح زخم خورده مرا شفا دهي خودت كمكم كن.

از تو اوج گرفتن آموختم وقتي دستانم را به تو دادم

ديگر هيچ نبودم

شدم خداي محبت

شناور شدم گم شدم در جنگل چشمانت

ريشه دواندم در زندگي

شاخه هاي اويخته پر بار شدم

زمان در اينجا ايستاده

 من در انتظار تو مي ايستم تا فردا

وقتي خورشيد ميتابد

پشت دو مهتاب من در كنار سكوي خانه ايستاده ام

خيابان باغ را با اشك هايم نم خاك ميگيرم

بهار در راه است

به نيت ديدار ت گندم در تشت زمين سبز ميكنم .

  " نیلوفر زاهدی اسفند۸۵ "                                 

محبوبم

 بي تو ميسوزم

هوا هواي دل تنگيست

دلم تنگ لحظه هاست

بي تو ميميرم   

بدون تو چگونه سر کنم

قفس جسم برایم کوچک مینماید

هوا هوای دلتنگیست

روح سر گردانم حیران از دوری تو

در قفس بال و پر میزند .

دلم تنگ لحظه هاست

                                           (نیلوفر زاهدی اسفند ۸۵)