نیلوفر صحرا
من عاشق ترينم عاشق تنهاااااااا
عطر اقاقيا در خانه پيچيده عطر تن مادر در پيچ پله هاي ايوان كه به تارمي تكيه دارد و بوي لاله و بنفشه ها ماهي ها را مست دور خود مي پيچد شمعداني هايم ديگر نيستند تا شهادت بدهند عاشقانه ترين ترانه هايم را كه در پاييز برايت سرودم و من چه عبث ميانگاشتم كه عاشقم كبوتران در دل اسمان در پروازند مشق پرواز را در بستر عشق ديده اند و من چكه چكه اشكم را در پاشويه حوض مي افشانم تا اب حوض شور نشود از حباب اشك هايم و از غصه من گريان نگردند ماهي هاي قرمز در بهار انگار سبزه سبز ميشود و من نذر كردم هيچ سبزه اي را بدون تو گره نزنم هنوز در خانه دلم پاييز است و گل هاي بهاري سر از خاك در نياورده اند بدون تو باران بهاري شوقي براي باريدن ندارد و من تنهاي تنهايم تنهاتر از نسيم تنها تر از ياد ها و من چه عبث انگار كردم كه عاشقم من زنداني تنهايي خويشم و چه ساده دراين قفس طلايي اسير شدم و چه ساده انگارانه فكر كردم فكر كردم كه عاشقم شب در برابرم سكوت كرده و لاي لاي باد در سكوت تنهاييم ميپيچد نيلوفر زاهدي بهار 86 به روح پاك و صادقت اين عشق نابم لايقت به افتاب روي بام به لبخندش گردي شيرين كام به شهر شعر و شاعري به هر چه عشق و عاشقي به نور مهتاب بي مثال از شب هاي بي وصال به گل به سبزه هاي باغ به باد كه هر چه داده پيچ وتاب به لاله هاي دشت بيكران به گوهر يگانه در جهان به فرشته هاي روي شانه ات به شبنم بنفشه زار به موج و دريا هاي دور به وصل و اصل و ريشه ام ز خاك و گل در انديشه ام از حب و جاه و ناز چشم تو هر شب نمیروم به خواب از بارگاه اين عرش و فرش از درگه حق لايزال از خود پرست و مي پرست زين دشت پر ز خون شفق وين لاله هاي واژگون هر چه گشتم در فكرت كنون سرو خرامان من نميشود در دشت و دمن گل در چمن سرو سهي ياربلند بالاي من نمیشود از باغبان گل بپرس لاله هاي سرخ باغ از پيكر غرقه به خون اين كفتر نامه برم از بس زدنيا بردم رنج دل را ببين افسرده است و ين عشق تو ازرده است عشق و افسانه دادم به باد ياد ترانه بردم زياد جور زمان را كم نبين سوز و سودايم را ببين از هجرت اي يار من خم گشته اين بالاي من بيد_ لرزان گشته ام هم چو اتش گشته ام از پي ات همچو ابر و باد ميدوم پا به پاي این بهار "نیلوفر زاهدی"بهار ۸۶
